دکتر اردوان پدرام دانشجوی فوق لیسانس سابق

ماه خرداد ۱۳۸۳ بود و فشار زیادی بابت امتحانات و پروژه درس‌ها به تمامی دانشجو‌ها وارد بود. من در حضور سایر دانشجو‌ها در کنار اتاق دکتر فخرائی با ایشان سر صحبت رو باز کردم. من گفتم: "استاد این همه فشار برای چه؟ دل‌ ما باید به چه خوش باشه تا این فشار رو تاب بیاوریم؟" دکتر فخرائی گفت: "شما‌ها مثل اون سرباز‌های خط مقدّم جبهه می‌مونید که رفتند و از این مرز و بوم تا پای جان دفاع کردند. این همه فشار رو تحمل کنید که شما قهرمانهایی هستید که این کشور رو به جلو میبرید." من گفتم: "استاد شما حرفی‌ زدید که من هیچوقت انتظارش رو نداشتم. شما با یک جمله ما رو دلگرم می‌کنید. من حرفی‌ ندارم جز این که ما دیگه خسته نیستیم و نخواهیم بود."