دکتر رقیه سعیدی

از معدود کسانی که غبار ایام چهرش را نیالود و بار دفاع مقدس را مردانه و انقلابی به دوش میکشید. استادی که با تن مجروح اما لبی خندان تا آخرین لحظات در میدان علم و عقیده ایستادگی و جهاد میکرد. به رنگ جماعت درآمدن و خالی کردن میدان هرگز به ساحت ایشان نزدیک نبود. باید سالها بگذرد که همانندی چون ایشان در مسیر پر فراز و نشیب علم و عقیده به میدان آید، مردی که لحظه ای از ولایت الله دور نشد و الحمدلله عاقبت به خیر شد.// افتخار این را داشتم که در دفاع از دو پایان نامه در نهایت انصاف استاد داور اینجانب بودند. در آخرین باری که ایشان را دیدم به قدری سرحال و شاداب به نظر می آمدند که از دست رفتنشان در مدتی کوتاه باور پذیر نبود. چند ملاقات کوتاه با ایشان برای دریافتن معنویت این مرد بزرگ کافی بود. خوش به حال دوستان و آشنایان که از نزدیک ایشان را درک کرده اند و خوش به حال ایشان که گمشده خویش را یافت. // از صمیم قلب از دانشگاه تهران درخواست میکنم که یاد این استاد بزرگوار را به عنوان الگویی از علم و اخلاق و عقیده به نحویی شایسته گرامی بدارد و نگذارد گذشت روزگار چنین انسان مجاهدی را از یاد دانشگاهیان بزداید.